انتظار

میروی این خانه را ویرانتر از بم میکنی

روح سرگردان من را غرق ماتم میکنی

انتظارت میکشد این را تو میدانی ولی

قهوه ی تلخ جدایی باز هم دم میکنی

هرچه کردم تا فراموشت کنم اما نشد

سینه را دشت غزلهای پر از غم میکنی

مثل مروارید غلطانی برایم در صدف

مثل مجنونم مرا رسوای عالم میکنی

من شدم ابری به شوق گریه در دستان باد

چشم و ابرو را برایم نازک هر دم میکنی

من کبوتر وار می آیم تو را پیدا کنم

سایه ی مهر خودت را از سرم کم میکنی

گوشه ی چشمی ز تو بر من کفایت می کند

زخمهای سینه ام را کی تو مرهم میکنی؟

#فاطمه مقامی

دیوانه بازی...