محال ممکن

قاتل جانم شده این لحظه ها

دل بریدم از غریب وآشنا

مثل دردی در جوار استخوان

میکنی جان مرا از من جدا

ماهی قرمز ندارد آب و حوض

غم گرفته این حیاط و خانه را

فکر میکردم محال ممکنی

من کجا و عاشقی کردن کجا!!

این غزلها مرهم زخم دل است

هرنفس در سینه میگوید بیا

قصه ی عشق و جنون در اخرش

هی سوال و یا چرا پشت چرا؟

دل به جرم عاشقی محکوم شد

ای کبوتر شاهدی بر ماجرا

فاطمه مقامی

برچسبها: اشعار فاطمه مقامی دیوانه بازی...